ΜΗΝΥΜΑ

ΓΙΑ ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΤΩΝ ΚΥΡΙΑΚΩΝ, ΕΟΡΤΩΝ ΚΑΙ ΑΓΙΩΝ ΔΕΙΤΕ ΤΙΣ ΕΤΙΚΕΤΕΣ ΑΡΙΣΤΕΡΑ

Παρασκευή, 6 Ιουνίου 2014


ΚΥΡΙΑΚΗ  ΤΗΣ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΗΣ (30-5-2004)

                 Ἡμέρα χαρᾶς καί εὐφρoσύνης εἶναι ἡ Κυριακή τῆς Πεντη­κo­στῆς, ἀγαπητοί μου ἀ­δελ­φοί, κατά τήν ὁποία ἡ Ἐκκλησία μας ζεῖ τήν κά­θο­δο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος, συγ­κρο­τεῖται σέ Σῶμα Χριστοῦ καί λαμβάνει τά θεϊκά χαρίσματα. Οἱ Πράξεις τῶν Ἀποστόλων μᾶς πε­ρι­γράφουν τό γεγονός τῆς Πεντηκοστῆς μέ πολύ ζωηρά χρώματα. Κατά τήν ἡ­μέρα ἐ­κεί­νη οἱ Μαθητές «ἦσαν ἅπαντες ὁμοθυμαδόν ἐπὶ τὸ αὐτό». Τά μετά τήν Ἀνά­στα­ση γε­γο­νότα τούς εἶχαν ἑνώσει ψυχικά. Κάτω ἀπό τήν ἀφόρητη πίεση τοῦ κινδύνου συγκεν­τρώ­νονται γιά νά προσευχηθοῦν καί νά ζητήσουν τή βοήθεια τοῦ Θεοῦ. Ἀκρι­βῶς τήν ὥ­ρα ἐκείνη τῆς δοκιμασίας κατέρχεται «ὥσπερ φερομένης πνοῆς βιαίας» τό Ἅγιον Πνεῦ­μα, ὁ Παράκλητος, τόν ὁποῖο ὁ Κύριος τούς εἶχε ὑποσχεθεῖ, γιά νά τούς πα­ρη­γο­ρήσει, γιά νά τούς ἐνισχύσει, κυρίως ὅμως γιά νά τούς ἑνώσει σ᾿ ἕνα Σῶμα μέ τόν Ἀ­να­στάντα Χριστό.

«Γενέθλιος ἡμέρα τῆς Ἐκκλησίας» ὀνομάζεται ἡ Πεντηκοστή. Ἡ Ἐκκλησία πού ἱδρύ­θη­κε ἀπό τήν ἡμέρα τῆς πλάσεως τοῦ ἀνθρώπου καί ἀνακαινίσθηκε μέ τό πάθος καί τήν Ἀνάσταση τοῦ Θεανθρώπου, τώρα μέ τήν κάθοδο τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ὁλοκληρώ­νε­ται καί τελειοποιεῖται. Μέ τήν ἔλευση τοῦ Ἁγίου Πνεύματος ἑνώνονται τά πιστά μέλη της σέ μιά σχέση ἄρρηκτης ἀγάπης. Ἀπό τότε οἱ Ἀπόστολοι δέν εἶναι πιά μεμονωμένα ἄτομα, ἀλλά πρόσωπα ἑνωμένα σ᾿ ἕνα σῶμα μέ μία κεφαλή, τόν  Ἰησοῦ Χριστό.

Τά βιώματα τῆς Πεντηκοστῆς ζοῦσαν κάθε φορά πού τελοῦσαν τό Μυστήριο τῆς Θεί­ας Εὐχαριστίας, τό ὁποῖο ἀποτελοῦσε καί ἀποτελεῖ τό κέντρο καί τήν ἔκφραση τῆς ἑ­­νό­­­τητας τῆς Ἐκκλησίας καί τήν οὐσία της. Μέ τήν αὔξηση τῶν μελῶν της ἐξακολού­θη­σε νά ἐπιτελεῖ τό ἔργο τῆς σωτηρίας καί τῆς μεταπλάσεως τῶν πιστῶν σέ «καινή-νέα κτί­ση» μέ τήν ἵδρυση νέων εὐχαριστιακῶν συνάξεων, στίς ὁποῖες προΐσταντο οἱ διά­δοχοι τῶν Ἀποστόλων, Ἐπίσκοποι ἤ πρεσβύτεροι.

Στίς ὧρες τῶν ποικίλων δοκιμασιῶν, τῶν διωγμῶν καί τῶν αἱρέσεων, ἡ δύναμη πού διατήρησε τήν ἑνότητα τοῦ φρονήματος καί τήν κοινωνία τῆς ἀγάπης ἦταν ἡ μυστική ἕ­νω­ση τῶν πιστῶν μέ τήν Ἁγία Τριάδα, ἡ ὁποία πραγματοποιεῖται μέ τή Θεία Λειτουρ­γία. Κάθε σύναξη πιστῶν δέν ἀποτελοῦσε ἕνα κομμάτι τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά ὁλόκληρη τήν Ἐκκλησία, μ᾿ ὅλη τήν ἀλήθεια, μ᾿ ὅλη τή χάρη, μ᾿ ὅλο τό Χριστό.

Μέ τή χάρη τοῦ Θεοῦ ἡ Ἐκκλησία ἅπλωσε στά πέρατα τῆς οἰκουμένης τά κλαδιά της. Τό Εὐαγγέλιο τοῦ Χριστοῦ διαδόθηκε σ᾿ ὅλο τόν κόσμο. Ἱδρύθηκαν Ἐπισκοπές κι ἐ­νο­ρίες γιά τή συνέχιση τοῦ ἀπολυτρωτικοῦ ἔργου τοῦ Χριστοῦ σέ ὅλα τά μήκη καί πλάτη τῆς γῆς, ὅπου ὑπῆρχαν πιστοί. Ὁ Ἐπίσκοπος, ὁ λειτουργός τοῦ Μυστηρίου τῆς Θείας Εὐ­χα­ριστίας, παραχώρησε τό δικαίωμα στούς πρεσβuτέροuς, οἱ ὁποῖοι ἐξ ὀνόματος τοῦ Ἐ­πι­σκόποu προσφέροuν τό Μuστήριο γιά τόν ἁγιασμό τῶν πιστῶν. Ἔτσι ἔχοuμε τίς ἐνο­ρί­ες, μέσα στίς ὁποῖες πραγματώνεται τό Μuστήριο τῆς Ἐκκλησίας, τῆς ὁποίας εἶναι κύτ­τα­ρα ἀναπόσπαστα σuνδεδεμένα μέ τό σῶμα τῆς Ἐπισκοπῆς καί ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλη­σίας. Ὅπως, ὅταν σπάσοuμε ἕνα καθρέφτη, ἐξακολοuθοῦμε σέ κάθε κομμάτι του νά βλέ­­ποuμε ὁλόκληρο τόν ἥλιο, ἔτσι καί στίς ἐνορίες πού δημιοuργοῦνται ἀπό τό κέντρο ἔ­χοuμε ὄχι μέρος τῆς Ἐκκλησίας, ἀλλά τή μία, Ἁγία, Καθολική καί Ἀποστολική Ἐκκλη­σία. Κάθε ἐνορία μικρή ἤ μεγάλη, εἶναι ἔκφραση ὁλόκληρης τῆς Ἐκκλησίας, τ᾿ οὐρανοῦ καί τῆς γῆς. Εἶναι μία οἰκογένειa μέ πατέρα τόν πρεσβύτερο καί ἀδελφούς ὅλοuς τούς πι­στούς της. Κέντρο τῆς ἐνορίας εἶναι ὁ Ναός, μέσα στόν ὁποῖο λαμβάνοuν χώρα ὅλα τά γεγονότα τῆς ἐν Χριστῷ οἰκογένειας, τῆς χαρᾶς καί τῆς λύπης.

Δέν ἀρκεῖ νά εἶναι κανείς ἐγγεγραμμένος στούς ἐνοριακούς καταλόγους γιά νά λέ­ει ὅτι ἀνήκει στήν ἐνορία. Χρειάζεται οὐσιαστική συμμετοχή στή ζωή τοῦ σώματος τῆς ἐνορίας. Σuμμετοχή στό μυστικό τραπέζι τῆς Θείας Εὐχαριστίας, στή λατρευτική ζωή καί σ᾿ ὅλες τίς ἀνάγκες της. Συμμετοχή στά γεγονότα τῆς ζωῆς τῶν ἄλλων μελῶν. «Εἴτε πά­σχει ἕν μέλος συμπάσχει πάντα τά μέλη, εἴτε δοξάζεται ἕν μέλος συγχαίρει πάντα τά μέλη». Αὐτή εἶναι ἡ βασική ἀρχή, ἡ ὁποία πρέπει νά διέπει τίς σχέσεις μας μέ τούς ἄλ­λους ἀδελφούς. Δέν πρέπει νά εἴμαστε ξένοι ἀνάμεσα σέ ξένους, ἄγνωστοι δίπλα σ᾿ ἀγνώστους, ἀλλ᾿ ἀδελφοί μέ ζωντανή ἀγάπη καί ζωηρό ἐνδιαφέρον ὁ ἕνας γιά τόν ἄλλο.

Δυστυχῶς μέσα στίς μεγαλοuπόλεις μέ τίς πολuάνθρωπες ἐνορίες, οἱ ἐνορίτες ὄχι μόνο δέν γνωρίζονται μεταξύ τοuς, ἀλλά οὔτε τούς ποιμένες τοuς γνωρίζοuν. Ἀ­κό­μα πολλοί ἀπό τούς ἐκκλησιαζομένους δέν ἔxouv σuνείδηση σώματος, ἀλλά εἶ­ναι μία ἀπρόσωπη θρησκευτική ὁμάδα. Παραμένοuν θεατές τῶν Μuστηρίων καί ἀμέτοχοι. Ἡ σύναξη ὅμως τῆς ἐνορίας ἔχει ἄλλο σκοπό. Νά ἐγ­κεν­τρίσει τόν ἄνθρωπο στό Μu­στι­κό Σῶμα τοῦ Χριστοῦ, νά τοῦ μεταδώσει ζωή ἀπό τήν πηγή τῆς ζωῆς, νά τόν καθαρί­σει ἀπό τήν ἁ­μαρτία, νά τόν ἑνώσει μέ τό Χριστό καί μέ τούς ἁγίοuς. Βέβαια οἱ σuν­­θῆ­κες τῆς ἐποχῆς δέν εὐνοοῦν τή δη­μιοuργία ἐκκλησιαστικῆς σuνειδήσεως. Τοὐ­λά­χιστον ὅμως ὅσοι ζοῦν πιό κοντά στήν Ἐκ­κλησία, ἐκκλησιάζονται καί βιώνοuν τή Μuστηριακή ζωή, θά πρέπει νά βοηθήσοuν στήν ἀναζωπύρωση τῆς ἐνορίας, στήν ἀνασuγκρότησή της σέ σῶμα ὀργανικῆς ἑνότητας καί στή δημιοuργία οἰκογενειακῆς ἀτμόσφαιρας.

Ἀδελφοί μου, τό γεγονός τῆς Πεντηκοστῆς ἐπί 2000 περίποu χρόνια ἐπαναλαμ­βά­νεται μέσα στήν Ἐκκλησία μας. Στούς ναούς μας, μέ τήν τέλεση τῆς Θείας Λειτοuρ­γίας, ἡ κάθοδος τοῦ Ἁγίοu Πνεύματος γίνεται καθη­με­ρινή πραγματικότητα. Ἄς μήν πε­ρι­φρονοῦμε τή δωρεά τοῦ Θεοῦ. Ἂν θέλοuμε νά λάβοuμε τό Ἅγιον Πνεῦμα, ἄς προ­σέλθοuμε στό Μuστήριο τῆς Θείας Εὐχαριστίας, ἐπικαλούμενοι μέ πίστη τή Χάρη τοῦ Παρακλήτοu. «Ἐλ­θὲ καὶ σκήνωσον ἐν ἡμῖν...». ΑΜΗΝ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου